Forum Klanowe POLISHSEAMEN

- Panie kapitanie, potrzebuję tylko jednego: samolotu i jestem gotów do służby! - strzeli l służbiście obcasami. Francuzi lubili to - zawsze się lekko uśmiechali na ten "pipos".

- Andrzej momentalnie stracił dobry humor, rozłożył ręce - wie pan, panie kapitanie, zaczynam poważnie myśleć że chyba ciąży na mnie jakieś fatum. Francuzi dostarczyli nam świetne samoloty, atakuję tych bandytów jakbyśmy bronili naszego, polskiego nieba. Wydaje mi się że bez przesadnej ostrożności, ...

- Dziękuję panom za współpracę, kawę i gazetę - kiwnął głową żandarmowi - spokojnej służby, po czym przywitał się z sierżantem:
- Jak tam Leon, jakie masz wieści?

- Oczywiście - roześmiał się Andrzej - z dowolną gazeta czas szybciej upłynie, byle do ranka.

Z Andrzeja chyba nerwy jeszcze nie zeszły bo zarżał śmiechem w odpowiedzi:
- A więc jednak do celi, dzień jak co dzień, cóż - czyncie swoją powinność. Tylko bym prosił o jaką gazetę i kubeczek wody - wie Pan, nadmiar dzisiejszych wrażeń więc spodziewam się problemów ze spaniem.

To miałem szczęście - uśmiechnął się Andrzej - a czy teraz, zgodnie z zasadami, zamkniecie mnie do celi w oczekiwaniu na przyjazd kogoś w celu potwierdzenia moich danych?

- Nie, wszystko w porządku - odparł Andrzej. - Wie pan - zwrócił się do żandarma - jednak straciłem samolot. Nawet nie wiem gdzie spadł. Zapalił się i musiałem skakać. Mam nadzieję że nie narobił komuś szkody. Ktoś z miejscowych was wezwał?

Andrzej markotnie odpiął spadochron i poszedł w stronę drogi. Przede wszystkim zorientować się gdzie jest.

- Skakać! - krzyknął w duchu - natychmiast skakać!

Andrzej pochylił ostro nos w kierunku ziemi licząc że pęd powietrza ugasi silnik.
Limit szczęścia chyba został wyczerpany i nie uda się posadzić samolotu, ale może... kto wie.
Wskaźnik prędkościomierza zaczął rosnąć...

Andrzej wcisnął spust karabinów zalewając skrzydło wrogiego henkla deszczem ołowiu.

...jeszcze chwilę... zacisnął zęby Andrzej

Rozkaz to rozkaz - zacisnął zęby Andrzej. Najważniejsze są bombowce z ich śmiercionośnym ładunkiem.,,

- Rozkaz - zasalutował Andrzej i dodał z wachaniem: dziękuję.
Powlókł się potem na miejsce legowiska - wolał nie napytać sobie większych kłopotów swoją namolnością w stosunku do panów oficjerów.

Andrzej zaczął udawać że coś robi, strzyżąc uszami zbliżał się do stanowiska dowodzenia. W końcu przecież "coś ma ważnego do roboty".